Bir Milletin Kalbinde Atan İsim: Mustafa Kemal Atatürk

Bazı insanlar yaşadıkları çağın insanı değildir… Onlar bir milletin kaderine yazılmış, altı çizili cümlelerdir.
Mustafa Kemal Atatürk işte böyle bir cümledir. Sadece bir komutan, sadece bir devlet adamı değil; umudunu yitirmiş bir halkın yeniden ayağa kalkışıdır, karanlıkta titreyen bir mumken güneşe dönüşmesidir.

O, yorgun bir imparatorluğun küllerinden bir vatan çıkaran iradedir.

Cephelerde yalnızca düşmanla değil, yoksullukla, cehaletle, umutsuzlukla savaşan bir yürektir.

Anafartalar’da top sesleri arasında, Sakarya’da kan ve toz bulutunun içinde, aslında yalnızca toprak savunmadı; bir milletin onurunu, geleceğini, çocuklarının yarınını savundu…

Atatürk’ü anlamak, yalnızca kazandığı savaşları bilmek değildir. Atatürk’ü anlamak; yetim bir çocuğun başını okşayışında, köylü bir kadının elini tutuşunda, kara tahta başında yeni harfleri öğretirken gözlerindeki ışıktadır.

O, “Efendiler, yarın cumhuriyeti ilan edeceğiz” derken bile makamın değil, milletin emanetini konuşan bir vicdandır.

En büyük zaferlerini cephede değil, hayatta kazandı. Bir ulusa “kul” olmaktan “yurttaş” olmaya giden yolu açtı. Kadına insan yerine konmadığı bir çağda ona seçme ve seçilme hakkını verdi. Okulsuz köylere umut, isimsiz çocuklara gelecek, boynu bükük bir millete onur verdi. Çünkü onun devrimleri bina değil, bilinç inşa ediyordu…

Atatürk, ardında yalnızca bir devlet bırakmadı; dimdik durmayı öğreten bir ahlak bıraktı. “Beni görmek demek yüzümü görmek değildir, fikirlerimi anlayınız” derken, aslında bize bir vasiyet yazıyordu. O fikirler bugün hala;

bir çocuğun defterinde,

bir öğretmenin sesinde,

bir askerin yemininde,

bir annenin duasında yaşamaya devam ediyor…

Biz her ne zaman umutsuzluğa kapılsak, ne zaman yolumuzu karanlıklar içinde bulsak, içimizden bir ses yükseliyor:
“Türk milleti zekidir, Türk milleti çalışkandır, Türk milleti asildir.”
İşte o ses Atatürk’tür ve toprağın altından değil, kalbimizin içinden konuşur.